Na het succes van de Ariane 1, 2 en 3 raketten begon het Europese ruimtevaartagentschap ESA in 1983 met het ontwerp van een nieuwe generatie Ariane draagraketten. Deze "Ariane 4" raket bestond uit zeven verschillende versies die een gewicht van 1,8 ton tot 4,9 ton tot in een geostationaire transferbaan om de Aarde konden brengen. Op 15 juni 1988 vond de eerste lancering plaats van een Ariane 4 raket waarbij drie kunstmanen met succes in de ruimte gebracht werden. Alles samen werden met deze zeven versies tussen 1988 en 2003 104 succesvolle lanceringen uitgevoerd. Dankzij dit lanceermiddel had Europa nu een betrouwbare toegangspoort tot de ruimte en werd het marktleider in het lanceren van zware commerciële kunstmanen. België speelde in het Ariane 4 verhaal een niet onbelangrijke rol aangezien verschillende Belgische bedrijven tal van onderdelen bouwden en testten voor deze draagraket.

De tweede Belgische ruimtevaarder, Frank De Winne, ging op 30 oktober 2002 voor een eerste keer de ruimte in. Tijdens deze Soyuz TMA-1 ruimtemissie werd voor het eerst een vernieuwde Soyuz ruimtecapsule gelanceerd. Frank De Winne werd in oktober 1998 geselecteerd door het Europese ruimtevaartagentschap ESA als kandidaat astronaut en begon in 2001 aan zijn opleiding in het Yuri Gagarin Cosmonauts Training Center nabij Moskou. Het belangrijkste doel van deze taxi-vlucht was het verwisselen van de Russische Soyuz ruimtecapsule aan het ISS ruimtestation aangezien deze ruimtetuigen dienst doen als 'reddingsboot' in geval van evacuatie. Een ander belangrijk aspect van deze missie was het uitvoeren van tal van Belgische experimenten aan boord van het internationaal ruimtestation ISS die gefinancierd werden door de Belgische Federale Diensten voor Wetenschappelijke, Technische en Culturele Aangelegenheden (DWTC). Deze eerste ruimtemissie van Frank De Winne kreeg de naam OdISSea. Oorspronkelijk zou N Sync popster Lance Bass met Frank De Winne meevliegen naar het ruimtestation als derde ruimtetoerist maar op 20 augustus 2002 werd Bass vervangen door de kosmonaut Yuri Lonchakov.

De naam Karel Jan Bossart betekent wellicht heel weinig bij veel mensen maar toch heeft deze Vlaming een zeer belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van de Amerikaanse ruimtevaart. De invloed die Bossart had in de beginjaren van de ruimtevaart kan vergeleken worden met die van Wernher von Braun of Sergei Korolev. Aangezien hij het meeste van zijn leven gewerkt heeft voor de Amerikaanse luchtmacht werd zijn naam lang geheim gehouden. Het grootste succes uit de carrière van Karel Jan Bossart was de ontwikkeling van de eerste Amerikaanse intercontinentale raket die naast militaire doeleinden later ook ingezet werd voor het lanceren van verschillende historische ruimtetuigen. Dankzij de Atlas raket werd John Glenn de eerste Amerikaan die in 1962 een volledige omwenteling om de Aarde maakte en kregen we de eerste beelden te zien van Mars, Venus, Jupiter en Saturnus. Karel Jan Bossart wordt vandaag de dag nog steeds "the father of the Atlas rocket" genoemd.

Venus Express was de eerste Europese ruimtesonde richting Venus en het tuig werd in 2005 gelanceerd waarna het in 2006 aan kwam bij de planeet. Europa wil met dit project vooral de atmosfeer, de plasmaomgeving en het oppervlak van Venus bestuderen en het ontwerp van dit tuig werd afgeleid van dat van de Mars Express ruimtesonde die in 2004 richting Mars gelanceerd werd. België is op verschillende manieren betrokken bij zowel de realisatie als het wetenschappelijke gedeelte van deze missie en de grootste bijdrage werd in ons land geleverd door het Belgisch Instituut voor Ruimte-Aëronomie die samen met Frankrijk een instrument ontwikkelde waardoor we een beter inzicht krijgen in de atmosfeer van Venus. In dit artikel wordt een overzicht gegeven van de Belgische brijdrage aan de Europese Venus Express ruimtemissie.